14-a PARIZO - BRESTO - PARIZO Aŭgusto 1999 Vito...
Unue,
mi koncize prezentas min. Mi baldaŭ estos
64 jaraĝa viro, kiu, ekde li estis emeritulo (mi estis
psikiatra
flegisto), multe biciklas. Kiel bicikla turisto mi ŝatas la longajn
distancojn.
Parizo-Bresto-Parizo, PBP kiel oni diras, estas la kulmino de tiu ĉi
aktiveco. Oni
longantaŭe pensas pri tio. Necesas multe bicikli por prepariĝi. Tial,
dum 1998,
mi faris 10000 km-ojn.
Mi loĝas en
Brivo, kiu
estas, kiel oni diras, la ridanta portalo de Sud-Francio, kie, kaŭze de
la
milda klimato, oni povas tutan jaron bicikli. Ekde la
jarkomenco 1999, mi
ne nur biciklis dimanĉe kun mia klubo, sed krome du fojojn semajne.
Printempe, ĝis
mezo de
junio, mi faris la kvalifikadajn bicikladojn de 200, 300, 400 kaj
600 km‑ojn.
Kaj mi daŭrigis la ekzercadon dum la tuta somero. Dum la lasta
trejnado, kiun
mi faris antaŭ ol forlasi Brivon, mi superis 10000 km-ojn.
Do, mi pensis,
ke mi estas preta.
La foriro de
PBP
komenciĝas el la "gimnastejo de la homaj rajtoj" de Saint‑Quentin en
la departemento Yvelines, apud Versajlo, sudokcidente de Parizo. Mi
iris tien
per trajno, kunprenante mian biciklon iom malmuntitan en granda sako.
En
Saint‑Quentin, mi
renkontis Zephirin Jegard (mallonge Zef), bretona amiko, membro de
BEMI. Ni
serĉis Ivo-n, kiu devus esti inter la partoprenantoj. Tial ni bicikle
iris ĝis
la kampadejo, sed tie estis tro da ĉeestantoj, do ni ne trovis lin, eĉ
kvankam
mi metis sur mia manilsako la insignon "Esperanto" kun la verda
stelo.
UNUA TAGO.
Mi foriris de Saint-Quentin, je la 22a horo, lunde la 23an de aŭgusto.
Mi
biciklis la tutan nokton kaj la tutan sekvantan tagon. Po 80
km‑oj
troviĝis kontrolejoj. La kontrolo estis farita per legilo, tra kiu
magnetkarto estis
pasigita. Tiel ĉio estis registrita, ne nur en komputilon sed ankaŭ en
"Minitel"-sistemon per kiu mia edzino povis hejme sekvi min. Dum tiu
tago, la vetero estis bela, iom varma, sed ne tro. Trapasinte la
kontrolejojn
de Mortagne au Perche,
Villaine la Juhel, Fougères kaj
Tinténiac, mi alvenis en Loudéac, farinta
445 km-ojn post 24 horoj.
Poste estis duŝo per malvarma akvo, manĝo en la memservejo kaj
tri horoj
da dormado sur matraco metita sur la plankon.
DUA TAGO.
Merkrede, mi foriris je la 3a matene. Mi timis ne vidi la
indikilojn por
la direkto, do tial mi sekvis la tutan nokton aliajn partoprenantojn,
kiuj
estis ekipitaj per kaplumoj, kaj tiel mi ne perdiĝis. Post la kontrolo
de
Carhaix-Plouger mi transiris la Montojn Arrée kaj la Rokon
Trévezel por alveni
en Breston je la 14a horo. La reveno ankoraŭ restis, per la
sama vojo. Dum
la foriro de Loudéac, mi estis vidinta tiujn, kiuj jam iris
reen. Dum la
mateno, la ĉielo estis nubkovrita, sed ne pluvis. Post la tagmezo, la
suno
ekbrilis kaj per dorsovento mi revenis en Loudéac je la
23a horo. Tiun
nokton mi dormis du kaj duonan horojn.
TRIA TAGO.
Jaŭde, mi forlasis Loudéac je la 4a matene. Laceco
eksentiĝis. Mi antaŭeniris
pli malrapide. Ĉefe dum la vespero, mi malrapidis sur senfina kaj
trafikplena vojo.
Sed mi neniam tro penis, ĉar mi uzis la regulon: "selante ĉevalon oni
ĝin
karesas". La rezulto estis, ke mi iris malrapide. Feliĉe, plejofte la
vetero estis indulga. Fakte, estis duono post noktomezo, kiam mi fine
atingis
Mortagne. Post la malvarma duŝo, manĝo kaj vizito al la Ruĝa Krucejo
por masaĝo
de miaj doloraj femuroj kaj suroj, mi ne havis tempon dormi pli ol
duonhoron.
Mi devis dormi rekte sur la betono de la granda salono, kun la
iro-reiroj kaj
la bruo. Komento de Ivo: tiu ejo similis al batalkampo. Fakte estis
manĝejo sed
apenaŭ estis loko por manĝi. Ĉie homoj dormis side, kuŝe en koridoroj,
eĉ sub
tabloj. Vere, centoj da homoj tie dormaĉis, kelkaj inter ili kvazaŭ kun
la kapo
en la supo. Inter la ĥaoso sidis homoj, babilante, manĝante kaj
drinkante
vinon!
KVARA KAJ LASTA
TAGO.
Mi foriris je la 4a horo. Tio estus facile se mi ne bezonintus
dormi. Tri
fojojn, mi devis halti por kuŝi surtere. Fojon, mi senkonsciiĝis kaj
alian
fojon mi dormis 10 minutojn. Ĉie, sur la vojflanko mi vidis
biciklantojn,
kiuj dormis sur herbo. Fine, mi sukcesis atingi Nogent-le-Roi, la
lastan
kontrolejon, je la 9a horo matene. Poste, malgraŭ la laceco,
ĉio estis
vere facila.
Ankoraŭ la
vetero estis
bela. Mi finis kun tri tandemoj, tri paroj, du usonaj kaj unu franca.
Antaŭ la
"gimnastejo de la homaj rajtoj", ankoraŭ estis tiom da homoj, eble la
sama kvanto, kiom dum la foriro, kaj senĉese ili aplaŭdis.
Mi estis tre
kontenta.
Mi faris PBP, kiu fakte estis 1258 km‑ojn longa, biciklis dum
88 horoj, el kiuj mi dormis nur 7 horoj kaj feliĉe ne
havis teknikajn
problemojn. Mi konservos mirindajn memorojn de tiu biciklado: la
multegon da
lumetoj en la nokto, kiuj estis kiel festgirlandoj, la nekredeblan
akcepton de
la bretonoj, la multajn lingvojn aŭditajn, la strangegajn maŝinojn,
kiujn mi
vidis (tandemojn, triciklojn, kuŝbiciklojn kaj eĉ triciklan
kuŝtandemon), kaj
ankaŭ la grandiozan spektaklon, vidintan de la kulmino de la Montoj
Arrée, aŭ
kiam, post la lasta suprenirejo, dum la ira veturado, la rodo de Bresto
falis
en ĉies okulojn.
Tiu ĉi jaro en
Parizo-Bresto-Parizo partoprenis 3650 homoj, el kiuj
285 virinoj,
venintaj el 28 landoj. Ankaŭ estis 1500 volontuloj.
Mi bedaŭras, ke
mi ne
renkontis Ivo-n, kaj ankaŭ, malgraŭ mia esperantosigno, ke mi ne aŭdis
la
Zamenhoflingvon. Mi nur aŭdis spektanton, kiu diris, vidante la vorton
"Esperanto": "Vidu... hispano!!!" Ni esperantistoj ankoraŭ
havas laboron.
Vito